L’APPEL DU VIDE Zihninizden geçen o tuhaf “Ya...?” düşüncesi Kelime Avı serimizde bugün, belki de hayatınızda birkaç kez yaşadığınız ama kimseye anlatmaya pek cesaret edemediğiniz oldukça tuhaf bir histen bahsediyoruz. Bugünün ifadesi: L’appel du vide. Yüksek bir binanın balkonundasınız. Manzara muhteşem. Aşağıya bakıyorsunuz ve bir anda zihninizden istemsiz bir düşünce geçiyor: “Ya düşersem?” Ya da bir uçurumun kenarından manzaraya bakarken, hiçbir şekilde yapmak istemediğiniz halde zihniniz bir anlığına boşluğa doğru hareket etme fikrini ortaya atıyor. Hemen ardından geri çekiliyorsunuz ve kendi kendinize: “Ben bunu neden düşündüm şimdi?” diyorsunuz. İşte bu tuhaf deneyimi anlatmak için kullanılan Fransızca bir ifade var: L’appel du vide. Kelime anlamıyla “boşluğun çağrısı” demek. İsmi biraz ürkütücü olsa da bu ifade, kişinin gerçekten kendisine zarar vermek istediği anlamına gelmek zorunda değil. Daha çok zihnin tehlikeyi fark ettiği anda ürettiği, kısa süreli ve istenmeyen bir düşünceyi tarif etmek için kullanılıyor. Örneğin yüksek bir köprüden geçiyorsunuz. Korkulukların ardından aşağıya bakıyorsunuz. Tam o sırada zihniniz: “Ya buradan düşsem?” gibi tuhaf bir senaryo oluşturuyor. Siz de korkuluğa biraz daha mesafe koyup yolunuza devam ediyorsunuz. Aslında burada ilginç bir çelişki var. Zihniniz size tehlikeli bir ihtimali gösterirken, aynı anda bedeniniz tam tersini yapıyor: Kendini korumaya çalışıyor. Benzer bir durum yüksek bir binanın balkonunda, dağ yürüyüşünde uçurum kenarında ya da çok yüksek bir seyir terasında da yaşanabiliyor. Bir anlığına boşluğu fark ediyor… Ardından kendinizi daha güvenli bir noktaya çekiyorsunuz. Belki de en garip kısmı, sonrasında gelen soru: “Bunu düşünmüş olmam normal mi?” Aslında insan zihni gün boyunca istemediğimiz, tuhaf ve bazen tamamen mantıksız pek çok düşünce üretebilir. Bir düşüncenin zihnimizden geçmesi, onu gerçekten yapmak istediğimiz anlamına gelmez. L’appel du vide de insan zihninin tehlike, merak ve kendini koruma mekanizmalarının kesiştiği o birkaç saniyelik garip anlardan biri olarak düşünülebilir. Belki de bu yüzden Fransızların verdiği isim bu kadar etkileyici: Boşluğun çağrısı… Çünkü bazen insan boşluğa baktığında, boşluk da birkaç saniyeliğine zihninin dikkatini çekiyor. Sonra geri çekiliyor, manzaraya bakmaya devam ediyor ve hayatına kaldığı yerden devam ediyor. Bir dahaki sefere yüksek bir yerde zihninizden istemsizce tuhaf bir “Ya...?” düşüncesi geçtiğinde, artık bu deneyimi anlatan bir ifade olduğunu biliyorsunuz: L’appel du vide. Peki siz? Hiç yüksek bir yerden aşağı bakarken zihninizden böyle tuhaf bir “Ya...?” düşüncesi geçti mi?